- Historia rasy
- Wygląd rasy Ragdoll
- Cechy charakteru rasy Ragdoll
- Problemy zdrowotne
- Pielęgnacja kotów rasy Ragdoll
- Ragdoll: wady i zalety rasy
Koty rasy Ragdoll potrafią dosłownie wtopić się w twoje dłonie, okazując pełne zaufanie i przywiązanie, co przełamuje stereotypy o niezależnych i krnąbrnych kotach. Te puszyste koty nie drapią kanap ani nie czają się po kątach, a wręcz przeciwnie, zachowują się tak, jakby uwielbiały cały świat, a zwłaszcza swoją rodzinę. Ale to tylko wierzchołek góry lodowej ich wyjątkowości, więc poznajmy je lepiej.
Historia rasy
Ragdoll jest uważany za jedną z najmłodszych ras kotów, która pojawiła się w latach 60. w Kalifornii w USA. Rasa została stworzona przez hodowczynię Ann Baker, która zauważyła nietypowe zachowanie jednego ze swoich kotów, Josephine. Była to biała kotka angorska, która po wypadku samochodowym stała się bardzo łagodna i miała ciekawą zdolność do całkowitego odprężenia się po podniesieniu. To właśnie tę cechę Anne postanowiła utrwalić w nowej rasie, więc skrzyżowała Josephine z innymi czystej krwi kotami birmańskimi i syjamskimi, aby uzyskać pożądany rezultat. Gdy tylko jej się to udało, Baker stworzyła Międzynarodowe Stowarzyszenie Kotów Ragdoll (IRCA).
W 1993 roku rasa otrzymała oficjalny status od American Cat Fanciers Association (ACFA), a w 2000 roku – od The International Cat Association (TICA).
Wygląd ragdolli
Rasa Ragdoll jest nie tylko jedną z najmłodszych, ale także jedną z największych: dorosłe samce mogą ważyć do 9 kg, a samice – około 4-7 kg.
Ich jasnoniebieskie oczy oraz niesamowicie miękkie i jedwabiste futro, przypominające futro królika, z pewnością nie pozostawi nikogo obojętnym. To ich wizytówka.
Kot rasy Ragdoll ma zawsze jasny kolor sierści, ale ciemne znaczenia na pyszczku, uszach, łapach lub ogonie można znaleźć w różnych kombinacjach. W zależności od tego, jak ciemne oznaczenia są rozmieszczone na ciele, istnieją trzy główne warianty kolorystyczne: colourpoint (ciemne oznaczenia na twarzy, uszach, łapach i ogonie), tabby (białe pończochy na nogach i biała linia na brzuchu) oraz bicolor (charakterystyczne białe odwrócone „V” na twarzy, nogi, brzuch i klatka piersiowa są całkowicie białe). Co ciekawe, kociak rasy Ragdoll rodzi się niemal całkowicie biały. Jego kolor zaczyna pojawiać się stopniowo w pierwszych tygodniach życia i ostatecznie kształtuje się w wieku 2-3 lat.
Cechy charakteru rasy Ragdoll
Ragdolle mają tak łagodne i przyjazne usposobienie, że trudno sobie wyobrazić, by mogły być źródłem jakichkolwiek kłopotów. Są dosłownie stworzone do miłości: dobrze dogadują się z dziećmi, pozwalają się przytulać, głaskać, bawić i nie wchodzą w konflikty z innymi zwierzętami.
Koty te nie tylko kochają swoich właścicieli, ale także chcą być z nimi w każdej minucie. Przejawia się to w chodzeniu za nimi po domu, czekaniu pod drzwiami po pracy czy obserwowaniu ich poczynań.
Co zaskakujące, koty rasy Ragdoll mają spokojną naturę, co oznacza, że są łatwe w tresurze, potrafią aportować zabawki czy wykonywać proste polecenia. Jednocześnie koty te miauczą rzadko i cicho, nie powodując dodatkowego hałasu.
To, co czyni Ragdolle jeszcze bardziej wyjątkowymi, to ich nawyk ufnego relaksowania się w ludzkich rękach. Takie zachowanie trudno znaleźć u innych ras.
Problemy zdrowotne
Podobnie jak wiele kotów rasowych, ragdolle mogą cierpieć na choroby genetyczne, o których powinieneś wiedzieć przed adopcją futrzanego przyjaciela. Najczęstsze problemy zdrowotne to kardiomiopatia przerostowa (pogrubienie ścian serca, które utrudnia prawidłowe funkcjonowanie tego narządu), kamica moczowa, otyłość i różne urazy. Ze względu na swoją łagodną naturę i słaby instynkt samoobrony, rasa praktycznie nie używa pazurów i nie broni się nawet w niebezpiecznych sytuacjach. Oznacza to, że kot rasy Ragdoll nie jest przystosowany do życia na zewnątrz i potrzebuje pomocy właściciela w różnych niebezpiecznych sytuacjach.
Oczywiste jest, że niektórych chorób genetycznych nie można wyleczyć, ale regularne wizyty u weterynarza, ponowne szczepienia, leczenie pasożytów i zbilansowana dieta w umiarkowanych porcjach pozwolą Ragdoll na długie i wysokiej jakości życie.
Pielęgnacja kotów rasy Ragdoll
Ponieważ sierść kota rasy Ragdoll jest gęsta, jedwabista, ale ma minimalny podszerstek, pielęgnacja jest łatwa. Splątania są rzadkie i można ich uniknąć poprzez regularne czesanie sierści 1-2 razy w tygodniu. Nieco więcej uwagi należy poświęcić temu procesowi w okresie linienia, aby zapobiec gromadzeniu się sierści na meblach i ubraniach.
Powinieneś być ostrożny podczas kąpieli ze względu na silny stres tych futrzastych zwierząt. Ogólnie rzecz biorąc, ragdolle doskonale radzą sobie z samodzielnym utrzymaniem sierści w dobrym stanie i dlatego wymagają kąpieli tylko w przypadku silnego zabrudzenia, choroby lub z powodu zaawansowanego wieku.
Pielęgnacja obejmuje również czyszczenie uszu, zębów i przycinanie pazurów. Wiemy już, że ragdolle to koty domowe, które nie radzą sobie z wychodzeniem na zewnątrz, więc ich pazury nie ostrzą się naturalnie, chyba że im się w tym pomoże. Możesz ustawić drapak w domu lub przycinać je specjalnymi nożyczkami co kilka tygodni. Zapobiegnie to skręcaniu się pazurów, powodując ból i wpływając na ruchomość kręgosłupa.
Co tydzień sprawdzaj uszy pod kątem zabrudzeń, stanów zapalnych, ciał obcych itp. Możesz wyczyścić zewnętrzną część ucha za pomocą specjalnego płynu i wacików, ale jeśli konieczne jest głębokie czyszczenie, należy skonsultować się z weterynarzem.
Aby zadbać o jamę ustną kota, będziesz potrzebować szczoteczki do zębów, specjalnej pasty i kilku minut dziennie. Nie ignorując tej procedury, możesz uniknąć płytki nazębnej i chorób dziąseł.
Ragdoll: zalety i wady rasy
Jeśli zastanawiasz się nad zakupem kociaka rasy Ragdoll, powinieneś rozważyć wszystkie za i przeciw. Poniżej wymieniliśmy główne cechy rasy Ragdoll, aby pomóc Ci podjąć decyzję.
Plusy:
- Osobowość. Życzliwe, przyjazne koty, które nie są skłonne do agresji i chętnie pomagają rozładować stres.
- Lojalność. Są niezwykle przywiązane do swoich ludzi.
- Łatwe w pielęgnacji. Pomimo gęstej sierści, ragdolle prawie nigdy się nie linieją i nie mają problemów z kołtunami.
- Inteligencja. Potrafią zapamiętywać komendy, uczyć się sztuczek, a nawet aportować zabawki jak psy.
- Cichy głos. Rzadko i cicho miauczą.
Wady:
- Zależność od człowieka. Mogą czuć się samotne, jeśli zostaną pozostawione same na dłuższy czas. Ragdolle potrzebują ciągłej uwagi, uczucia i komunikacji. Dla osób zapracowanych lub często podróżujących może to stanowić przeszkodę.
- Długi okres dojrzewania. Ragdolle osiągają dojrzałość fizyczną i emocjonalną dopiero w wieku 3-4 lat, a nie 1-2 lat, jak większość innych ras. Oznacza to, że nawet gdy są duże, przez długi czas mogą zachowywać się jak kocięta. I powinieneś być na to przygotowany.
