Skandynawia podarowała światu psy, które ceniono przede wszystkim za ich zdolności. Pasały bydło, pomagały w polowaniach, strzegły gospodarstw i żyły u boku ludzi, dostosowując się do ich stylu życia. Właśnie dlatego za atrakcyjnym wyglądem ras skandynawskich często kryje się niezależność, bystrość umysłu i niezwykła pracowitość.
Poznajmy trzy rasy z Norwegii, Szwecji i Danii – każda z nich ma czym zaskoczyć.
1. Norweski elkhund
Srebrzystoszara sierść, spiczaste uszy, mocna budowa ciała i ogon zwinięty nad grzbietem sprawiają, że elkhundu rozpoznasz już na pierwszy rzut oka. W jego wyglądzie widać coś z dzikiej północnej przyrody, a w charakterze – śmiałość i niezależność.
Rasę tę wykorzystywano do polowań na dużą zwierzynę, zwłaszcza na łosia. Praca ta wymagała wytrzymałości, czujności i umiejętności samodzielnego podejmowania decyzji. Te cechy zachowały się również u współczesnych psów: elkhund chętnie współpracuje z człowiekiem, ale ma własne zdanie na temat tego, co się wokół dzieje.
Dla takiego towarzysza spacer to okazja do odkrywania świata. Potrzebuje ruchu, ciekawych tras i zajęć angażujących węch. Gęsta, podwójna sierść też wymaga uwagi, zwłaszcza podczas linienia: regularne czesanie pomaga usunąć martwy podszerstek.
2. Szwedzki valhund
Gdy zobaczysz valhunda, łatwo przypomnisz sobie corgi: wydłużony tułów, krótkie łapy i duże stojące uszy tworzą znajomy sylwetkę. Jednak mamy tu do czynienia z odrębną szwedzką rasą o własnej historii. Jej nazwa oznacza „pies pasterski”, a właśnie pomoc przy hodowli bydła była jednym z głównych zadań tych małych pracusiów.
Kompaktowa budowa walhunda może być myląca. To energiczny, czujny i odważny pies, który uwielbia brać udział w rodzinnych sprawach. Potrafi być czułym towarzyszem, a jednocześnie bacznie obserwować wszystko, co dzieje się wokół. Ma też głos – i potrafi go używać.
Walhund potrzebuje regularnych spacerów, szkolenia i wspólnych zabaw. Małe łapki wcale nie oznaczają małej potrzeby aktywności: warto pamiętać o roboczej przeszłości tej rasy nawet w miejskim życiu.
3. Duńsko-szwedzki pies pasterski
Skandynawski pies niekoniecznie musi mieć puszyste futro. Ta rasa jest krótkowłosa, zwarta, przeważnie biała z kolorowymi plamkami. Jej historia wiąże się z gospodarstwami w Danii i południowej Szwecji, gdzie potrzebny był zwinny pomocnik do różnych codziennych zadań.
Psy rolnicze łapały gryzonie, ostrzegały przed obcymi i były towarzyszami całej rodziny. Ta wszechstronność widać w ich temperamencie: są żywiołowe, uważne, łatwo się uczą i chętnie nawiązują kontakt z ludźmi.
Krótka, gładka sierść jest stosunkowo łatwa w pielęgnacji, ale sam pies potrzebuje ciekawych zajęć. Spacery, zabawy w szukanie i nauka komend pomagają mu wyładować energię i zaspokoić ciekawość.
Podsumowanie
Te trzy rasy pokazują, jak bardzo różnorodne bywają psy ze Skandynawii. Elkhund uosabia wytrzymałość myśliwego, valhund – zapał pasterza, a duńsko-szwedzki pies farmerski – bystrość wszechstronnego pomocnika. Wybierając takiego przyjaciela, warto zakochać się nie tylko w jego wyglądzie, ale też w stylu życia, który pozwoli jego charakterowi w pełni się rozwinąć.
