Kot z doliny Nilu, czyli Nile Valley Egyptian, to rzadki naturalny typ kotów domowych, który wykształcił się na terenie Egiptu. W tych zwierzętach nie ma nic z krzykliwej ozdobności: ich piękno tkwi w smukłej budowie ciała, uważnym spojrzeniu i wyglądzie, który przypomina koty ze starożytnych egipskich fresków.
Pochodzenie
Za ojczyznę tych kotów uważa się dolinę Nilu. Przez wiele pokoleń żyły obok ludzi, polowały na gryzonie i przystosowały się do gorącego klimatu Egiptu. Badania starożytnego DNA potwierdzają, że Egipt odegrał ważną rolę w rozprzestrzenianiu się kotów domowych po świecie. Jednak na razie nie da się udowodnić, że współczesny kot nilowy jest bezpośrednim potomkiem właśnie tych zwierząt, które czczono za czasów faraonów.
Kota z Doliny Nilu czasami mylą z egipskim mau. Mau to jednak uregulowana rasa z jasnymi wymaganiami co do wyglądu i umaszczenia. Koty z Doliny Nilu to naturalna, lokalna populacja, więc mogą się znacznie różnić między sobą. Duże organizacje felinologiczne nie mają na razie jednego, zatwierdzonego standardu dla tych kotów.
Jak wygląda kot nilski?
Najczęściej są to smukłe koty średniej wielkości z długimi łapami, gibkim ciałem, dużymi uszami i migdałowymi oczami. Dzięki takiej budowie wyglądają na lekkie, pełne wdzięku, a jednocześnie silne.
Sierść jest przeważnie krótka i ściśle przylega do ciała. Umaszczenie może być cętkowane, prążkowane, jednolite lub mieszane. To właśnie różnorodność wyglądu odróżnia koty nilskie od ras wyhodowanych zgodnie z surowym standardem.
Koty z Doliny Nilu są zazwyczaj aktywne, bystre i spostrzegawcze. Dobrze skaczą, uwielbiają wysokie miejsca i z ciekawością odkrywają wszystko wokół. W domu taki pupil będzie potrzebował zabawek, drapaków, półek albo wysokiego kompleksu do zabawy. Charakter w dużej mierze zależy od socjalizacji. Koty, które od małego miały kontakt z ludźmi, często stają się czułe, oddane i towarzyskie. Zwierzęta uratowane z ulicy mogą początkowo bać się obcych, głośnych dźwięków i dotyku. Potrzebują cierpliwości, spokojnej atmosfery i czasu, żeby zacząć ufać nowej rodzinie.
Cechy opieki
Krótką sierść wystarczy czesać mniej więcej raz w tygodniu, a w okresie linienia – nieco częściej. Nie trzeba kąpać kota bez potrzeby. Ważne jest też regularne sprawdzanie uszu, oczu, zębów oraz przycinanie pazurów. Aktywny kot nilski potrzebuje zbilansowanej diety z odpowiednią ilością białka zwierzęcego. Wielkość porcji warto dostosować do wieku, wagi, aktywności oraz zaleceń weterynarza.
Jeśli zwierzę zostało zabrane z ulicy lub przywiezione z innego kraju, potrzebuje pełnego badania weterynaryjnego, odrobaczenia, szczepień i niezbędnych badań. W domu lepiej nie pozwalać kotu na swobodne wychodzenie na zewnątrz. Bezpieczny balkon zabezpieczony siatką albo spacery w szelkach pozwolą mu odkrywać świat bez zbędnego ryzyka.
