Na stacji Kishi w japońskiej prefekturze Wakayama można było spotkać szefową przy bramce biletowej. Lubiła tam siedzieć, obserwując, jak pasażerowie wchodzą na peron i wysiadają z pociągu. Na głowie miała malutką czapkę w barwach służbowych, a nazywała się Tama. Ta trójkolorowa kotka stała się tak znana, że ludzie zaczęli jeździć na końcową stację specjalnie po to, żeby ją spotkać.
Tama podczas obchodów drugiej rocznicy swojej nominacji, 2009 rok. Zdjęcie: Takobou, Wikimedia Commons, CC BY 2.5.
Jak kotka ze sklepiku dostała posadę na kolei
Kishi to stacja końcowa niewielkiej linii kolejowej Kishigawa, łączącej miasta Wakayama i Kinokawa. Linia została otwarta już w 1916 roku, ale z czasem liczba pasażerów spadła. W 2004 roku ówczesny operator postanowił ją zamknąć. Miejscowi opowiedzieli się za utrzymaniem linii, a lokalne władze zabrały się za szukanie nowego przewoźnika. W 2006 roku linię przejęła firma Wakayama Electric Railway.
Kiedy nowy operator remontował stację, pojawiła się kwestia, której raczej nikt się nie spodziewał przy zmianie przewoźnika. Obok stacji Kishi stał mały sklepik, którego właściciele opiekowali się trzema kotami. Z powodu przebudowy terenu trzeba było przenieść ich budkę. Właściciel sklepiku zwrócił się do szefa kolei, Mitsunobu Kojimy, z pytaniem, czy koty mogą zostać na stacji.
Kojima przyszedł, żeby poznać koty. Jak później opowiadano w firmie, zrobiło na nim wrażenie poważne spojrzenie trójkolorowej Tamy. Postanowił dać jej stanowisko kierowniczki stacji, a dwóm pozostałym kotom – stanowiska jej asystentów. Tak więc w styczniu 2007 roku Tama dostała pracę na kolei, a Kishi – szefową, którą wkrótce rozpoznawano w całej Japonii.
Tama miała nawet harmonogram pracy. Spędzała na stacji sześć dni w tygodniu, a w niedzielę miała wolne. Jej ulubionym miejscem była bramka biletowa, obok której przechodzili pasażerowie. Właśnie tam najłatwiej było zobaczyć szefową przy jej codziennej pracy – obserwowaniu ludzi, którzy przychodzili i odchodzili.
Dlaczego pasażerowie zaczęli jeździć do Tamy
Wiadomość o kotce, której kolej wydała służbową czapkę, szybko rozeszła się po Japonii. Na stację Kishi zaczęli przyjeżdżać ludzie, którzy wcześniej nie mieli powodu, by tam jechać. Z czasem o Tamie dowiedziano się też za granicą. Dla jej fanów przejażdżka małą lokalną linią stała się okazją do zobaczenia kotki, którą znali już ze zdjęć.
W 2008 roku gubernator prefektury nadał Tamie honorowy tytuł rycerski za wkład w rozwój turystyki. Na zdjęciu z drugiej rocznicy jej mianowania widać zarówno czapkę, jak i odznaczenie. A w 2013 roku firma kolejowa poszła jeszcze dalej i nadała Tamie honorowy tytuł pełniącej obowiązki prezesa. Tak kotka z domku obok sklepiku znalazła się na czele firmy, której szefa kiedyś poproszono po prostu o znalezienie jej miejsca na stacji.
Najbardziej zauważalna zmiana miała miejsce w 2010 roku, kiedy przebudowano budynek stacji. Dach zyskał dwa ostro zakończone występy, przypominające kocie uszy, a okrągłe okna wyglądały jak oczy. Kocią mordkę można było dostrzec już z drogi, zanim jeszcze wejdziesz do środka.
Za drzwiami na Tamę czekało jej własne biuro. W ciągu kilku lat pytanie „Gdzie teraz będą mieszkać koty?” zmieniło się tak bardzo, że dla jednej z nich przewidziano osobne pomieszczenie w nowym budynku. I właśnie ten budynek, zaprojektowany z myślą o jej sławie, zachował kocie cechy nawet po tym, jak Tamy już nie było.
Stacja Kishi po przebudowie, 2010 rok. Zdjęcie: hirorin0505, Wikimedia Commons, domena publiczna.
Jak Nitama przejęła niedzielną zmianę, a potem i stanowisko
Jeszcze za życia Tamy na stacji pojawiła się inna trójkolorowa kotka – Nitama. Jej imię oznacza „Tama Druga”. Na początku zastępowała szefową w niedziele. Dzięki temu nawet w dni wolne od pracy Tamy pasażerowie mogli spotkać na stacji Kishi kotkę pełniącą swoje obowiązki.
W 2015 roku Tama zmarła. Firma pośmiertnie nadała jej tytuł honorowej, dożywotniej kierowniczki stacji, a stanowisko przekazała Nitamie. Na peronie urządzono małe sanktuarium ku czci Tamy – dokładnie tam, gdzie przez lata przyjeżdżali ludzie, żeby ją zobaczyć.
Kiedy patrzysz na zdjęcie Tamy, łatwo zrozumieć, dlaczego właśnie czapka tak zapadła w pamięć. Ale najlepiej o jej historii opowiada sama stacja. Na początku obok niej stał mały domek, który trzeba było przenieść. Z czasem w nowym budynku pojawiło się całe gabinet dla kotki, a nad wejściem wyrosły kocie uszy. Na stacji Kishi do dziś widać, komu ta stacja zawdzięcza swój wygląd.
